Panda de Hoogste

De heilige Panda vertoont zich binnenkort aan de mens.

Reinig Uw ziel en geweten opdat gij hem onbezoedeld tegemoet treedt.
Heb Hem lief, bewonder Hem, bid desnoods voor Hem.
Maar laat Hem bovenal rusten.

Mist 17

‘Hmmm, lekker,’ murmelde ik waarna ik hem  zachtjes van me afduwde.

Hoeveel hij ook verteld had, ik wilde àlles weten, voor minder deed ik het niet.
‘Waarom ga je niet door, je mag me niet afschepen met vaagheden, de feiten lopen allemaal door elkaar.’
‘Maar het is toch toch duidelijk?’ Hij was verbaasd.
‘Voor jou ja. Voorlopig weet ik dat je bent ontsnapt aan een criminele groep machthebbers met bijzondere eigenschappen, zij achtervolgen iedereen die hun macht kan breken en straffen gruwelijk. Na een aanvaring met het neefje van de baas  wilde jij ook weg ondanks het risico van gevangenneming. Hij had je vriendin afgepikt, terwijl jij toch al op haar uitgekeken was.’
Met opzet gebruikte ik een kleinerende samenvatting in de hoop hem te prikkelen zijn geschiedenis op een minder hortende manier onder woorden te brengen.
‘Ik begrijp het.’  Hoewel gekwetst accepteerde hij het.
‘Laat me eerst nog een keer controleren.’ Ik knikte. Hij keek in zichzelf en knikte ook, blijkbaar was de situatie in orde en hij vervolgde.
‘Roman,’ vertelde hij, ‘was gewend zijn zin te krijgen maar nu lukte het hem niet meteen. Pas na onze passie kreeg hij een kans; Camilla en ik, we verveelden elkaar en daardoor gaf ze gehoor aan zijn hofmakerijen.  Hij beloofde haar hemel en roze wolken, huizen en alles wat erbij hoort, zoete wijnen en pulserende liefde.  Je begrijpt dat ze al snel in zijn ban raakte.  Welk meisje zou daar niet voor vallen?’ besloot hij met een minstens zo vurige kus.’
Zijn zachte mond deed me zuchten. Even vroeg ik me af of liefde alleen niet genoeg was.
Nee. Ik wilde graag alles weten zonder dramatische franje.
‘P,  lieve afleidingssmoesjes laat je achterwege.’ En nu speelde ik het hard. ‘Het kan me geen reet schelen of je ja dan nee belaagd wordt door welke idiote geest ook. Je vertelt verder. NU.’
‘Toe nou Bertje,’ begon hij klaaglijk, beheerste zich dan.

‘Goed. Toen Camilla overstag ging voelde ik me opgelucht en vrij.Het duurde enige weken voor ik begreep dat er niets mis was.’
‘Het ging te gladjes?’
‘Ja. Iets vreemds aan Romans manier van doen. Het strookte niet met zijn jaloerse karakter om geduldig zijn beurt af te wachten en dat bleek al spoedig. In de tijd dat Camilla en ik ons vermaakten had hij mijn huis gekocht met alles wat erbij hoorde. Nee, wacht nou even,’ weerde hij me af. ‘ik erfde indertijd het huis en landerijen inclusief personeel en gaf het beheer in handen van een zaakwaarnemer. Vertrouwd volk, dacht ik. Waarvan ongeveer de helft gehersenspoeld bleek door de graaf. Het laat zich raden dat het voor neef Roman een koud kunstje was overdracht en akten te regelen. Ik kreeg een officiële oproep om afstandspapieren te tekenen -een formaliteit ..’Hij boog zijn hoofd, beschaamd en nog steeds verbijsterd.
‘Alles was ik kwijt en waarvoor? Hij had haar toch wel gekregen. Ik was dakloos.’
Sprakeloos zat ik, dat kon toch niet in deze eeuw.
Roemeense wouden, weerwolven, allá,  helderziendheid, dictators, het was al beroerd genoeg maar stiekem een huis onder iemands kont vandaan kopen, dat mocht niet.
Niet in de EU.

Serie. Een horkerig mens.

Er was eens een vrouw, zo vreselijk hatelijk  dat ze zich af en toe sneed aan haar eigen scherpe tong.
Mensen ontliepen haar zoveel mogelijk, bevreesd als ze waren voor de vileine opmerkingen die ze maakte.
De humor waarmee ze kritiek lardeerde maakte de woorden slechts kwaadaardiger.

‘Pas maar op,’ zei ze tegen het buurmeisje dat verlegen haar eerste lippenstift probeerde, ‘jongens worden bang van je oorlogskleuren’ en tevreden liep ze door toen het gezichtje betrok.
‘Ga zo door,’ riep ze uit toen de wijkagent een snorretje liet staan, ‘nu krijgen we misschien ontzag voor je.’
Tegen de eigenaar van een buurtsuper was ze ronduit grof. ‘Wat lief dat U nog steeds die oude koeken bewaart. Voor de oudjes?’
Ook de groenteboer moest het ontgelden. ‘Ik zie dat de sla een zonnebad heeft genomen.’
De electronicamanager liet ze trillend achter met ‘Fijn dat het personeel niets weet uit te leggen, blijft er voor ons wat te gokken over.’
De slager zat haar eens achterna met zijn hakmes toen ze zei ‘Romantisch, die rubberlappen, doen me denken aan mijn eerste lekke band.’
Het zat in haar.
Zelfs bij een bezoek aan de nieuwe buurman die aandoenlijk zijn gastvrije best deed met zijn nieuwe senseo kon ze het niet laten. ‘Nostalgisch zeg, die ouderwetse vingerhoedjes. Met nescafé smaakten ze ook al niet.’

En zo hufterde ze door het leven.