Als kind…

…schreef ik een boek
een heel dik boek
van minstens zestien vellen;
over Moortje onze kat
van ouders als een rechtend pad
en liefderijke zusmodellen.
Ook de school kwam aan de beurt
uiteraard in roz’ gekleurd
dan de kerk met god en hemel,
zaligzinnelijk gefemel
van engelen die braafheid kweelden
zoet als bloemen.  Woorden streelden
en penseelden
zacht mijn kinderlijk geloof
voor realisme was ik doof.
Gehoorzaam schreef ik mijn verhaal.
Een kind is willig materiaal.
© Decomenik
Advertenties

4 gedachtes over “Als kind…

  1. Ik heb me altijd afgezet tegen nonnen. Ik vond dat een hatelijk soort mensen: gemeen, tegendraads en hypocriet, sjacherend met hun godsdienst. Ik had al snel door dat al die vromen helemaal zo vroom niet waren.

    Ik schreef gedichtjes maar die gingen dan over natuur e.d.

    🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Schoonmoeder noemde ze ‘zusters van liefde – krengen van barmhartigheid’☻
      In ons dorp (NH) zaten ze ook maar ze gedroegen zich. Teveel concurrentie, denk ik. Een Openbare School, School met den Bijbel, paar dominees.

      Ze hadden niet alles te zeggen. Gelukkig.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s