Krant en reageerders

Wanneer je een paar keer de reacties op online krantenartikelen hebt gelezen weet je meteen hoe onbehoorlijk de schrijvers vaak zijn. Het is soms bagger wat er ingestuurd wordt, gewoon ergerlijk en oerdom. Jammer voor degenen die wèl een onderbouwd commentaar geven,

De ergste worden niet geplaatst maar er blijven er nog genoeg over waaraan je kunt zien dat de reageerder een artikel niet begrijpt of, wat vaker voorkomt, niet goed leest. Een paar regels neemt men op en de rest ontgaat ze.
Een Noorse krant  heeft daar iets op gevonden. Voordat commentaar wordt doorgelaten moeten eerst een paar vragen beantwoord worden waaruit blijkt dat ze het betreffende artikel hebben gelezen.
Als het een goede methode is zouden andere kranten het kunnen overnemen, het zou heel wat beter leesvoer opleveren.

Mist 1

Het was een kleine wereld die ochtend dat P. en ik door het Staatsbos fietsten. Zowel voor als achter ons was  hoogstens drie meter zicht.
Wel mooi, toch ook wat griezelig op het smalle pad; takken doken onverwachts op met wittige knoppen en zachte webben die we trachtten te ontwijken.
Na een half uur waarin we begeleid werden door het zjieieiet-zjieieiet van de banden hoorden we een vreemd geluid.’Wat was dat?’ ‘Weet ik niet, stop es.’ We stapten af en hoorden het nog een paar keer. We luisterden ingespannen maar konden het niet thuisbrengen.
‘Mensen?’ probeerde ik
‘Of een dier in nood,’opperde P. Hij kwam uit Oost-Europa en wist alles van bossen en beesten.
‘Zullen we even rondkijken? Dan moet je wel mijn hand vasthouden, ik vind het hier eng.’ Ik schoof wat dichter naar hem toe.
Hij lachte en plaagde ‘het is maar vijf kilometer van de grote weg heldin, pas jij liever op de fietsen?’
Ik lachte niet, er was iets in de sfeer veranderd. ‘Het is te stil.’
‘Kom nou, mist dempt alle geluiden en trouwens…’ P werd in de rede gevallen door het geluid van daarnet, harder nu, we keken als vanzelf achterom doordat het dichterbij klonk maar zagen alleen een schimmige vorm, een amorfe aanduiding van wat een verdikking in de mist leek.
We verstarden, trilden zelfs niet, luisterden slechts naar het geluid dat nu onaangenaam voor de oren was.
Plotseling stopte het.
P. bewoog en haalde diep adem. ‘Dit lijkt op de pijn van een grote wolf.’
‘Die zijn de grens nog niet over’ lachte ik zenuwachtig.
‘Ik bedoel een weerwolf,’antwoordde hij.
‘P!’ riep ik uit, kwaad ondanks mijn angst, ‘niet flauw doen.’
‘Echt, Bertje, ik ken dat geluid.Ik kom uit Roemenië, weet je nog.’
‘Ja en Dracula was je oom, haha,’ maar P reageerde helemaal verkeerd: hij knikte.
‘P? Hé joh, toe nou, doe effe normaal…’en weer werden we onderbroken.
Opnieuw verstarden we.

Vanavond: MIST

mistrise-1503340__340Een teruggevonden vervolgverhaal uit 2004-2005.
De kans dat iemand het al gelezen heeft is klein, alleen Tante Loe was een volger van het eerste uur. Het bestaat uit 26 delen die om de dag geplaatst worden.
Reageren op elke aflevering mag maar hoeft niet, ik zal proberen het reactieveld tijdelijk uit te schakelen. Dat ga ik eerst uitproberen.
Lees ze.

 

Van wie?

Er moet gestofzuigd worden.
Ik moet naar de groenteboer.

Het dekbed moet gelucht.
Dat brood in de diepvries moet op.
Ik moet de ramen lappen.
Er moet geschoffeld worden.
Ik moet opstaan.
Ik moet op visite.
Er moeten…
Ik moet…  waarom eigenlijk?  De kat was verstandiger.
( Nu moet ik nodig en dat is echt)