Ongelooflijk fietstochtje

We trapten flink door vanwege de kou.
Zo hgard dat we een paar bromfietsers inhaalden. Meteen gaven ze gas en passeerden ons triomfantelijk.  We zetten kracht en vlogen ze voorbij.
Toen zij weer.  En wij weer.
Net zo lang tot we het land uit waren. De brommerrijders niet, hun benzine was op.
Toen we Belgie voorbij waren zagen we opnieuw een paar bromfietsen, Franse ditmaal.
‘Bonjour,’ riepen we opgewekt maar ook deze waren afgunstig en gingen de strijd aan; we lachten ze vierkant uit en reden ze halverwege de Tourmalet finaal aan flarden.
Pas in Spanje werden we ’n beetje moe. Op een zonnig plein warmden we op en dronken wat.
Daar was het gezellig, er werd een volksdansexamen afgenomen waarvan we de muziek niet konden weerstaan; we dansten met iedereen mee tot de castagnetten moegeklepperd waren en we cum laude slaagden.
Het was een heel gedoe met de felicitaties; de koning was er en de burgemeester, we gingen met alle deelnemers op de foto maar tegen etenstijd namen we afscheid, we wilden naar huis.
‘Hasta la vista and so long,’  riep iedereen -voor zover we het verstonden.
‘Adios,’ riepen we terug. We zwaaiden nog wat en en stapten op, de diploma’s opgerold onder de snelbinders.
Eenmaal thuis rekten we de spieren en doken ons bed in.
Het was tenslotte een lange rit geweest.
Advertenties