Verhaaltje om het spannend te houden

Een man met een wens

Kijkend naar de prent viel zijn oog op de slang.
Getroffen door de schoonheid viel hem het exotische aspect van het dier op, de mooie tekening, de grootte. Waarschijnlijk zeven meter of langer.
Afgebeeld in een terrarium alsof het leek opgesteld voor een theaterstuk, mooi en uitdagend.
De man kon niet uitmaken of het dier sliep of hersenloos naar niets tuurde. Waarschijnlijk het laatste.
ANACONDA, ZUID-AMERIKA, luidde het onderschrift.
Gebiologeerd staarde hij naar de foto.
Hij wilde het beest om zijn nek, zijn schouders, zijn lijf, hij wilde het gladde vel om zich heen voelen, helemaal, en er zich beschermd in weten. Hij wenste omarmd te worden door een anaconda, en hij wenste het nú.
Vanwaar deze obsessie? Wilde hij dood? En waarom per se een anaconda?
Hij wist het niet. Hij kon zelfs na heel lang nadenken niet verklaren waar zijn wens op gebaseerd was, alleen dat dit beeld zich in zijn gedachten vastzette: volledig omwikkeld worden, het summum van genot.
Ook de psychiater tot wie hij zich wendde kon niet met zekerheid uitmaken of hij leed aan een uitzonderlijke vorm van zielskoude, misschien naar zijn moeder verlangde.
Zijn wens hield stand.
Voor hij op zoek ging naar Zuid-Amerika liep hij nog eens de index van dierentuinen na en, heel verrassend, vond hij in een piepklein parkje het zo begeerde dier. Opgewonden begaf hij zich naar de betreffende plaats.
Nu stond hij daar, keek, niet in staat zijn verlangen te onderdrukken.
Hij voelde een uitzonderlijke emotie, zond buitengewoon sterke vibraties uit en na enige tijd bewoog de slang en verstijfd stond de man en zag de grote kop zich oprichten. Langzaam kwamen zij bij elkaar tot op een luttele afstand, slechts de dikte van het glas scheidde hen. Nú, seinde hij, nú, trillend, hij dacht het dier te horen roepen en eens te meer probeerde hij zijn mateloze verlangen duidelijk te maken door het knellende beeld te visualiseren.
Anaconda begreep. En drukte, hard, met knappende geluiden verschenen er grote scheuren in het glas en eindelijk, eindelijk vermocht de man zijn armen uitstrekken. Gedragen door de vleugels van het ultieme genot liet hij zich met een woordenloze zucht traag omhelzen.

© Bertie

Advertenties

Thuis of in de winkels?

 

Deze advertentie las ik in de Trouw, volgens zeggen stond het ook in andere kranten.
De bedenker zal het zelf misschien een goede zin vinden, ik vind het kretologie. Internet komt niet uit de lucht vallen, winkeliers  hadden er op kunnen inspelen.

Is het volgende niet mogelijk?

Kleinere panden met voorbeelden van de te bieden koopwaar; wanneer men aan de toonbank ook een digitale bestelling kan plaatsen wordt service geleverd. Kost minder aan personeel. Gewone winkels kunnen daarnaast blijven bestaan als ze dat willen.
Op die manier houd je gezellige koopstraten zonder dichtgeplakte winkelruiten, alleen zijn de online-zaken kleiner.
Overgebleven ruimtes zouden besteed kunnen worden aan fatsoenlijke toiletvoorzieningen, meer  thee- en koffiebars, leeszaaltjes, kleine filmzaaltjes, rustpunten, minimusea, ik noem maar wat.
Uiteraard vergt het veel aanpassing, toch lijkt het me een betere oplossing dan lege etalages. Die doen afbreuk aan de sfeer.