Het went, een slinkende familie

Er liep me een verjaardagskalender in handen van twee jaren terug.

Er stonden veel namen op van beider families.
Driekwart ervan was doorgestreept of er stond een kruisje achter.
Ik had toen een nieuwe kalender gehaald en alleen de levenden aangegeven. Het was een kort lijstje waarvan er inmiddels ook al een paar geschrapt zijn.

Het is jammer maar de normale weg; na het verdriet van alweer-een-hemelende-zwager ga je aan de afwas of schilt de aardappels. Op de duur verwacht je het min of meer, als (bijna-) jongste.
Een vrouw die ik kende liet me een donkergekleurde jas zien die ze speciaal voor uitvaarten had gekocht. Het was net lopende bandwerk, zei ze, ze hield geen familie meer over maar in ieder geval een goeie jas.

Uiteraard is het verlies van eigen man of vrouw van een andere orde, dat weet iedereen. Dat bezeert een speciale band.
Maar ik weet ook dat echtgenoot zich tranen zou hebben gelachen om die goeie jas.

Advertenties