Ex-pedo’s.

Vanavond keek ik naar Louis Theroux op NPO3,  20.30 u.
Hij bezocht een locatie in California, waar zedendelinquenten verblijven nadat ze hun straf hebben uitgezeten. Het ging om zwaardere misdrijven.

Voor veel mensen is die straf geen probleem, toch vond ik het triestig.
Uiteraard vind ik dat er gestraft en behandeld moet worden, en nee, ook ik zou geen ex- pedofiel in een straat willen hebben waar kinderen wonen. Dat geeft meteen de uitzichtloosheid aan waarin deze mensen zich bevinden.
Na veel behandelingen was er 1 die weg mocht en voor wie een woning werd gezocht. Na een jaar was het nog steeds niet gelukt, huiseigenaren werden bedreigd als ze een woning aan hem zouden verhuren.
70 % van de andere bewoners weigeren therapie. Ze zien er geen heil in of beschouwen  zichzelf niet als afwijkend. Zij verblijven daar waarschijnlijk de rest van hun leven.
Wat moet een maatschappij met hen? Lang niet allemaal komen ze genezen uit gevangenschap. Een bejaardenhuis is misschien een oplossing? Dat zal niemand willen. Een speciaal kamp voor ze inrichten? Stel je de overvallen voor van  wraaknemers, echte en opgefokte sensatiezoekers.
Het is onoplosbaar, lijkt me. Bij zedendelicten denk je als leek eerder aan een smerige eigenschap dan aan een ziekte en je gelooft niet dat zo iemand beter wordt, hoe hard therapeuten er ook aan werken.
Dus,  opgesloten voor altijd, eigen schuld dikke bult?
Tja. Misschien wel. We willen onze kinderen beschermen,  logisch.
Maar het is een rot idee dat er geen andere oplossing voor handen is.

Advertenties