Kerstverhaaltje no1

Papa kijkt op de kalender.
‘Heb je dat gezien, het is bijna kerstmis.’ Zorgelijk.
‘Nog twee weken,’ sust mam.
‘Komt er weer een feestdiner?’  Nu openlijk vijandig. ‘Dan ga je maar naar de poelier.’
Mam kijkt hem aan. ‘Ja,  maar we eten rollade deze keer. En groentesoep.’
Opgelucht zakt hij in zijn stoel.
Dan, energiek nu, staat hij weer op. ‘Ik ga de beesten voeren.’
Mam knikt.
Ze ziet hem langs de ruiven lopen; met aandacht geeft hij de konijnen hun portie, strooit wat voor de kippen. Strijkt koerend langs de duiventil.
Hij hoeft niets te slachten dit jaar. Noch ervan te eten.
Papa zal een vredige kerst hebben.

17 gedachten over “Kerstverhaaltje no1

      • Die tok is er teveel aan… Mensen zijn veel te gevoelig geworden. Ze eten vlees maar kunnen niet tegen slachten, jagen, villen, pluimen…
        Nu ja, ik ben niet veel beter. Maar mijn moeder die kweekte eigen kippen en slachtte ze eigenhandig. Daar zaten wij als kind op te kijken en vonden dat doodnormaal. Gaandeweg werd ik er ook gevoelig voor o.i.v. media, vrienden, enz… Maar toch vind ik het hypocriet die houding ten aanzien van het doden van dieren als je vlees eet.

        Liked by 1 persoon

        • Daar heb je gelijk in. Mijn vader slachtte de dieren ook maar zijn hekel èn dierenliefde was zo groot als ik hier beschreef.
          Dat ik niet veel vlees eet heeft te maken met de methodes van dieren houden, een loslopende kip of varken vind ik geen probleem.

          Liked by 1 persoon

          • Het is inderdaad schandalig hoe die dieren vaak op elkaar gestampt en vol gepropt met antibiotica enz. worden gekweekt. Neen, dat moet ik ook niet. Ik eet ook heel weinig vlees. Toch ook omdat ik door die kweektoestanden een beetje afkerig ben geworden.

            Liked by 1 persoon

  1. Mijn vader hield konijnen maar kon/durfde ze ook niet zelf te slachten. Liet hij aan een andere over. Achteraf at niemand met smaak van dat vlees. Hij is er tenslotte maar mee opgehouden konijnen te kweken.

    Liked by 1 persoon

    • Bij ons ging dat ook moeizaam. Pa doodde en slachtte ze wel maar met tegenzin, terwijl de meeste mensen het (toen) doodnormaal vonden.
      Op het laatst hielden ze nog een paar kippen voor hun plezier en kocht mijn moeder kip of konijn elders.

      Like

  2. Pingback: Netjes vloeken en normaal doen | Bas van Vuren, aangenaam

  3. De ellende is dat wij, supermarkt/poelier/slagerkopers, nauwelijks nadenken over die massale slacht. Omdat het ‘uit de fabriek’ komt of zo. Als het allemaal je eigen dieren zijn komt de lust om vlees te eten een stuk minder uit de verf vrees ik…..althans bij mij wel…

    Liked by 1 persoon

    • Bij mijn vader speelde dat zeker een rol terwijl wij er aan gewend waren: dieren zijn om op te eten. Nou ja, geen binnenshuisdieren natuurlijk. Daar waren we veel nuchterder in dan de mensen nu.
      Maar pa week af, hij vertroetelde en verwende zijn dieren en hield oprecht van ze. Ik kan me niet voorstellen dat hij de enige was.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.