Later word ik…


Toneelspeelster, dat wilde ik worden.
Uiteraard hield ik het geheim voor er weer gebemoeid werd. En geplaagd.
Uren bracht ik door voor de spiegel want ik zag mezelf als  karakterspeelster en probeerde alle eigenschappen uit die ik me kon indenken, van baby-blijheid tot bejaardenverdriet. Zelfs de hond en kat werden gepeild om me hun gevoelens eigen te maken. Leek me niet moeilijk, de hond keek altijd lief en de kat was doorlopend lui of hongerig.
Alleen de konijnen en kippen toonden niets interessants.
Zo oefende ik alle vrije ogenblikken, stond links- dan wel rechtsom geposteerd, loerde vanuit ooghoeken met vuile blikken (moordenaarsziel!), imiteerde een deftige mevrouw uit het dorp,  had zogenaamd groot verdriet.
Lastig was dat het stiekem moest, er was maar één grote spiegel in huis en die hing in de keuken. Uiteraard werd ik af en toe betrapt. Dan verzon ik gauw: ik doe tante T. na, of ome J. en zette schele ogen op.
Er werd gelachen. ‘Wat heeft zij nou weer?’ want het jongste meisje werd  nooit serieus genomen. Bovendien had ik altijd wàt (dat zeiden zìj).
Natuurlijk ging het over, dat doen grillen meestal.
Pas later kon ik mijn acteurskunsten demonstreren. Met veel plezier.
Je moet wel bij het krijgen van schattige tekeningetjes en aangeklede wcrolletjes.
Advertenties

14 gedachtes over “Later word ik…

  1. Zeker, leuk verteld. Ik dacht er ook vaak over om actrice te worden. Alleen zou ik dat wel durven voor zoveel mensen op een toneel gaan staan en je tekst zeggen en niet vergeten enzo.?
    Zo ben ik ook geen dierenarts geworden i.v.m. bloed en prikken enzo.
    Pas veel later zeiden vrienden en kennissen als ik iets vertelde: “Je had bij het toneel moeten gaan….” Ja, als het te laat is.

    Ik houd jouw logjes niet bij, sorry Bertie.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik begrijp het (als klein zusje) helemaal, alles wat je doet of zegt wordt niet serieus genomen, dus zulke dingen vertel je dan niet!
    Ik weet eigenlijk niet goed wat ik vroeger wilde worden…. ik vond juf wel leuk en in een boekwinkel werken of in een bibliotheek en er waren. wel meer beroepen die ik wel leuk vond, maar niet iets dat er echt uitsprong. Ik wilde wel moeder worden, van een heel stel kinderen….. dat is ook niet helemaal gelukt, tenzij ik Edwin voor 5 tel.
    Met kinderen speel je automatisch toneel 😀

    Liked by 1 persoon

      1. Hahaha, ik weet niet of ik geduld genoeg zou hebben….. wel als kinderen hun best doen maar het gewoon niet kunnen, dan heb ik geduld om het nog eens en nog eens op een andere manier uit te leggen., Maar dwarsliggers heb ik minder geduld mee….. kinderen mogen best wel eens vervelend zijn, maar het moet niet te gek worden, anders krijg ik moordneigingen. Vroeger hielp ik wel op school…. er was een jongetje dat echt zat te sarren, als kleuter al….. het zat er jong in…. hij werd een bekende van de politie. Ook een jochie wat soms wel onhandelbaar leek, maar naar mijn idee niet bewust vervelend was….. hij deed gewoon wat in zijn hoofd opkwam…en vergat dan alles om hem heen. ik had hem eens bij mij met schoolreisje en nog voor we in de bus zaten was hij er al twee keer vandoor gegaan. Eenmaal in de dierentuin heb ik hem in zijn kraag gegrepen en heb niet meer losgelaten… hij vroeg mij wel waarom ik dat deed en ik legde hem dat uit….. zo kon hij er niet vandoor, het was de enige manier…maar dat jochie had ik nog wel medelijden mee ook…… dat is anders, ook al was dat wel moeilijk. Maar dat andere kind moest ik niet te lang bij in de buurt zijn….. grrrrrrrr… echt een etterbakkie.
        Dus nee….. toch maar geen juf denk ik.

        Liked by 1 persoon

  3. Nee, ambities om actrice te worden had ik nooit. Acteur ook niet trouwens. Ik was meer van de verhalen. Dictees die ik steevast mocht (moest) voordragen. De klas lag dan dubbel en zelfs de toch vaak wat streng kijkende katholieke broeders kregen een glimlach om de mond. Ik maakte ook vaak veel mee, was het niet in het echt dan toch wel in de fantasie. Het hielp me later om een aardige carriere te bouwen. Schrijven onverbrekelijk daarmee verbonden zonder het hautaine dat past bij het bredere auteurschap. Ik denk ook dat het past bij mijn afkomst. Amsterdammers zijn altijd breedsprakige vertellers…..zoiets…..:)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s