Kookboek 1946: de hooikist.

Die ken ik alleen via overlevering. Mijn moeder gebruikte oude kranten waar ze de pan in verpakte voor het garen van rijst, het was de beste manier om de korrels op juiste droogte en dikte te krijgen.
Het begrip ‘hooikist’ begreep ik niet maar fascineerde me zeer. Warmte,  boerderij, koeienstal, waren de associaties, de link met eten ging aan me voorbij. Pas later had ik het door en daarmee was de romantiek eraf.
Nu wordt hij in 1 adem genoemd met slowcooking. Onze voormoederen deden daar al aan voordat het woord was uitgevonden, er is weer niets nieuws onder de zon.
Zelf een hooikist maken?  Kijk op     energie-en-kostenbesparend-de-hooikist/

 

Advertenties

12 gedachtes over “Kookboek 1946: de hooikist.

  1. Slow coocking, weer een nieuwe term voor iets wat al bestond. Maar of mensen hier nog geduld voor hebben? En in hoeverre zijn onze smaakpapillen niet om zeep geholpen door fastfood vol suiker, zout, smaakstoffen, etc?
    Toch interessant. Het woord hooikist was me onbekend, maar het principe niet. Soms bereid ik stoofvlees in mijn gietijzeren gesloten pan en laat ik dit gedurende drie uren zacht sudderen. Dat noem ik dan ook slow coocking. Nu ik eraan denk: het wordt weer stoofvleestijd…

    Liked by 1 persoon

    1. Het is volgens mij altijd gebruikelijk geweest, langdurig sudderen. Extra zout, suiker en zoet is dan overbodig.
      Mijn moeder gebruikte altijd een petroleumstelletjen, heerlijke vlees- of soepgeuren waardoor je de olie niet meer rook. Later kwamen de aardewerken stoofschalen. Ook zoiets.

      Liked by 1 persoon

  2. Handig, ja, ik kende het begrip (ook van de overlevering ;-))
    We hebben zo’n dubbelwandige pan, met keramisch materiaal in de wanden, en daarmee kun je hetzelfde doen. (kDoe het wel veel te weinig.. ;-} We koken sowieso al kort..)

    Liked by 1 persoon

    1. Dat zouden de vrouwen indertijd haast niet geloofd hebben,een dubbelwandige pan. Kort koken, mooie naam ;).
      We hadden de voorloper ervan, een snelkookpan. Zelden gebruikt, ik hield juist van een aanrecht vol pannetjes en schaaltjes.

      Like

  3. Sucade- of stooflappen braad ik in een gietijzeren Creuset, lage pit met daarop een sudderplaatje , heerlijk resultaat.

    Mijn oma had ook een petroleumstelletje waarop ze elke zaterdag de bouillon met soepvlees voor de zondag maakte.
    Sweet memories.

    Liked by 1 persoon

    1. Een creuset, een reus van een pan maar dat mag ook wel gezien de prijs. Sinds ik alleen eet gebruik ik een klein gietijzeren stoofpannetje, weet niet welk merk, gekocht bij Blokker.
      Niet vaak, ik eet weinig vlees.

      Like

  4. De hooikist van mijn oma stond in het pakhuis, waar mijn opa overdag de kazen keerde. Vaak mocht ik daar een pannetje in het hooi zetten, eerst lopen door de koele bijkeuken, dan naar buiten over de koude donkere bleek, waar de lakens allang weer vanaf waren gehaald, en daaarna die grote ruimte in. Een spaarlampje verlichtte mijn avontuur in het pakhuis. Oma haalde zelf de pan weer terug als het pikkedonker was.

    Leuk dat Bertie het hooi weer bovenhaalt.

    Liked by 1 persoon

  5. Inderdaad een avontuur te noemen, die lange wandeling voor één pan eten.☺
    Waarschijnlijk waren er in mijn jeugd ook wel hooikisten maar ik kende niemand. Zelfs bij vaders boerenfamilie kwam ik ze niet tegen.
    Later zag ik wel een koperen waspot, vond ik hoogst interessant want die had ik ook nog nooit gezien.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s