Jaloers? Ik?

 ‘Neeee, natúúrlijk niet, kom zeg, zo kleinzielig….’
Een bijna automatische reactie. Ook van mezelf.
Het is niet relevant maar toch, kijkend naar de tv waar mooie vrouwen optreden -en dan bedoel ik niet die popjes met te dunne lijfjes-  dan denk ik onwillekeurig: stel dat mijn man werkzaam was in een omgeving met veel jonge vitale mensen, hoe zou ik dat vinden, zelf ouder wordend?
En andersom, wat vond hij? Went iemand er aan?
Er zijn niet voor niets veel scheidingen en love-stops in de showwereld, de verleidingen zijn groot.
Net als in de profsporters-scene, geld is een heftig afrodisiacum.
Uiteraard dachten we dat wij daar immuun voor zouden zijn.
Zouden we dat echt?
Misschien.
Jammer dat we er niet meer over kunnen discussiëren. Hij mocht graag lachen om  mijn ideeën terwijl ze echt niet zo gek waren.
Jaloezie bestaat immers?
Advertenties

10 gedachtes over “Jaloers? Ik?

  1. Ach, ik denk dat er in die wereld ook veel nep is, mensen die zich mooier en beter voordoen dan ze zijn, dat ze er te snel intrappen….. wat de kans op een breuk weer kleiner maakt. Bij voetballers valt het mij op dat ze vaak al ze jong trouwen….. waarschijnlijk blind van vertrouwen….. en dat valt soms tegen….. ze hebben ook nog te weinig om zich heen gekeken….. zien mogelijk betere kandidaten….
    Ik was ook niet jaloers, ik had er ook geen reden voor….. ik zocht ook niks achter lol trappen met vrouwelijke collega’s of als ze samen ergens gingen eten als ze ’s avonds nog moesten werken…..ik kan natuurlijk heel goed zeggen dat ik nu nog steeds niet jaloers zou zijn, maar ik ben ondertussen 30 jaar verder….. als hij was blijven leven was hij nu niet meer de Ed van toen, natuurlijk niet…. ik ben ook niet meer de Ans van toen…. misschien zou ik nu wel jaloers zijn in bepaalde gevallen…. ik kan het mij niet voorstellen, maar ik kan mij ook niet voorstellen hoe mijn leven nu zou zijn als hij er nog was….. ik fantaseer wel eens, maar ja, dat blijft fantasie. Ik denk altijd dat we altijd bij elkaar zouden blijven, maar is dat wel zo? Ik zal het nooit weten. Misschien is mijn fantasiewereld mooier dan de echte wereld.

    Liked by 1 persoon

    1. Wij hebben elkaar ook nooit reden gegeven , neemt niet weg dat aantrekkelijke mensen gezien worden, meestal met bewondering. Dat voelde toch anders dan het zien van begeerd speelgoed van buurkinderen.

      Like

  2. Tja, ik weet het niet. Vroeger als kind, ja dan kon ik wel jaloers zijn op speelgoed wat ik niet had en mijn zusje wel. Maar het scheelde ook dat zij met een pop bijvoorbeeld niet blij was, want als zij dat wel was, was mijn jaloezie waarschijnlijk wel gezakt.
    Maar tussen echtelieden? Ik heb nooit (of zelden) reden gevoeld om jaloers te zijn. Ergernissen over iets, dat wel, maar volgens mij is dat weer heel iets anders dan jaloezie. Ik weet het niet zeker, hoor Bertie. Mijn moeder heeft ons altijd wel voorgehouden dat jaloezie iets heel lelijks is, dus …. nee, dat zal ik toch niet zijn, jaloers, oei…

    Liked by 1 persoon

  3. Het gevoel is me eerder vreemd. Ik weet niet hoe het komt. Als een ander het goed gaat, financieel of qua uiterlijk, dan is dat toch goed voor die persoon? Jaloers binnen mijn relatie ben ik ook niet. Zie ik een mooie vrouw, dan zal ik degene zijn die er vol bewondering naar haar kijkt en tegen mijn man zegt ‘WoW, heb je die gezien?’
    De showbizz interesseert mij niet. Teveel show en onecht. Daar kan ik al helemaal niet jaloers op zijn… Mocht ik jaloers van aard zijn. En mocht mijn man er tussen werken, ik zou zeggen ‘geniet ervan jongen…’😉

    Like

  4. Naar een mooie vrouw mag ik graag kijken, naar een dito man ook. Toch denk ik dat ik het onprettig zou vinden als mijn man er dagelijks bij zou zijn. Maar misschien went het, vroeg ik me al af.
    Ik probeer grootmoedig te zijn, te in gedachten dan toch. Of het me zou lukken is een tweede.

    Like

  5. De oplossing is toch vaak om te investeren in ‘samen’. In alle facetten. Op het moment dat een relatie ‘ieder voor zich’ wordt zijn de buitengebieden ineens interessant. Dan ontstaan de breuklijnen, het verlangen, de overstap. Communicatie is een goede, gewoon met elkaar praten en lachen. Samen genieten. Ook van de dingen die de ander interesseert. Je weet toch ook met wie je trouwde? Het moet wel gek zijn wil je na een paar jaar (of langer) niet ontdekken dat de ander toch interesses heeft die jij voorheen nog niet opgemerkt had. Is dat wel zo? Tja, niet raar opkijken dat een van de twee buiten de deur is gaan eten. Gestampte prak uit de opwarmoven is niet elke dag weer smakelijk. Een beetje fleur en geur doet wonderen….

    Liked by 1 persoon

    1. Is allemaal waar en we weten het. Beetje nadenken en goeie gesprekken doen wonderen.
      Neemt niet weg dat ik, wanneer ik een showomgeving zie, mijn gedachte wel eens laat gaan over verleidelijke situaties en onze reactie daarop.
      Het is gemakkelijk om te zeggen: dat doet mij niets-ik ken geen jaloezie-ik mag mooie vrouwen/mannen graag zien enzovoorts.
      Wanneer je partner zich in die kring beweegt, pas dan kun je stelling nemen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s