Ze wilde zelfstandig blijven

‘Hulp? Geen denken aan, ik kan alles nog zelf.’ Ongegeneerd likte ze een druppel van het melkkannetje. Ik keek de andere kant op. Draaide tersluiks mijn theekopje een kwartslag om een oude lippenstiftvlek te ontwijken. Ze zag het, haar opmerkzaamheid nog volkomen intact. ‘Niet schoon genoeg?’ schamperde ze. Ik haalde mijn schouders op.
Het zou niet helpen, toch bleef ik het proberen.
Het deed ons pijn haar gestuntel te zien, temeer door haar – bijna triomfantelijke –   zelfvertrouwen.  Een likje hier, vochtig dweiltje daar. De eigenwijsheid die niets meer te maken had met de wijsheid die haar vroeger eigen was, het stootte.
‘Nou ja, het is maar een voorstel. Op jouw leeftijd heb je gewoon recht op hulp, al was het maar om een keer de ramen te lappen of de kamer een grote beurt te geven…’
Mijn stem stierf weg onder haar minachtende blik. Ik kromp toen ze hervatte: ‘Net als die luie wijven die wel alles schoon willen hebben maar te beroerd zijn om zelf te werken. Híér heb je het’, wijzend op haar voorhoofd. ‘ Als ik hulp nodig heb neem ik een werkster op eigen kosten. Kom me niet aan met toegewezen hulpen, die zijn goed voor profiteurs.’ Dat was een andere ergernis voor haar, ‘het gegraai, als het maar voor niets is .’
Krukkig stond ik op.
‘Zo laat al, ik ga naar huis en kom volgende week voor de boodschappen, goed?’
Haar blik verzachtte;  ‘je bedoelt het goed kind, dat weet ik wel hoor. Maar het hoeft niet.  Ik werk als de beste!’
‘Nou, tot dan. Doeg!’
Op de mat voor de achterdeur gleed ik bijna uit over een gevallen en vergeten tomaat.
Plots geërgerd liet ik hem liggen.
Ze ruimde het zelf maar op.

©Bertie

Advertenties

21 gedachtes over “Ze wilde zelfstandig blijven

    1. Het is al enkele jaren geleden maar we vergeten het nooit, die wil.
      Wij bewonderden haar ook (het gaat over mijn moeder, idd een sterke vrouw) maar het was ook wel eens triest, die dapperheid.
      Ze kon niet anders, zo was haar aard.

      Liked by 1 persoon

  1. Heel herkenbaar! Je ziet het achteruit gaan, maar ze geven er niet aan toe. Moeilijk, maar ook wel weer mooi.
    Soms moet je wel eens met een smoes wat zien te bereiken als het echt niet anders kan…. zoals bij mijn moeder die geestelijk hard achteruit ging en echt meer zelfstandig kon blijven wonen, het werd eng! “Als ik het niet meer weet stop je mij maar in een bejaardenhuis of zoiets hoor, want daar kan jij niet voor zorgen!” zei ze ons altijd….. maar ze probeerde te verbergen dat ze heel vaak in de war was, overal wist ze een smoes voor te verzinnen en nee, ze was (volgens haar) nog veel te goed om in zo’n ‘ding’ te gaan.. Helaas moest zij zelf tekenen om ingeschreven te kunnen worden…….. “Ja ma, maar dan sta je vast op de lijst, je hoeft er nog niet in, maar als die tijd wel komt sta je er vast op, dat is beter!” We moesten wel en het was moeilijk, maar het lukte. Nog voor ze aan de beurt was kwam ze in de ziekenkamer en daar zagen ze toen dat ze echt niet alleen kon (als er iemand langs kwam om te kijken of het al urgent was wist ze het nog wel even te verbergen, maar nu zagen ze haar de hele dag!) en zochten ze een kamer voor haar. Al vrij snel moest ze daarna naar een verpleeghuis omdat ze te slecht werd…. en daar heeft ze nog 8 dagen geleefd.

    Liked by 1 persoon

    1. Zodat je zelf ook smoezen moest verzinnen, een akelig gedoe maar wat moet je. Die dingen zijn allemaal ellendig en daar kan niemand iets aan doen, ook artsen niet.
      Mijn moeder bleef scherp van verstand. Misschien wel eens té.

      Like

      1. Hahaha, ja, TE scherp is ook niet altijd fijn.
        Mijn moeder heeft het lang voor veel mensen verborgen weten te houden, ik merk dat het vaak zo gaat, maar er komt een moment dat dat niet meer lukt en dan lijkt het heel hard te gaan, maar in feite valt het dan meer op omdat de smoezen niet meer komen….. alsof ze zich er dan aan over geven.
        Het is triest…. maar helaas nog steeds nauwelijks iets aan te doen.

        Liked by 1 persoon

  2. Ik heb ook grote bewondering voor je moeder. Toch moet je het, denk ik, ook in die tijd zien. Toen schaamde men zich ontzettend voor armoe, voor hulp aannemen, voor kleding krijgen, kortom voor alle liefdadigheid. Daarom zag je moeder het misschien ook zo.
    Maar je hebt het hartstikke goed geschreven, Bertie!

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je Thérèse.
      De tijd speelde zeker mee maar onze moe was, vonden wij, overdreven trots. Alfahulp was een voorziening van overheidswege (of zoiets) en had niets met liefdadigheid te maken. Zij zag het genuanceerder; ze kende in haar omgeving mensen die een werkster best konden betalen maar naar de zorg liepen omdat ze daar veel goedkoper uit waren. Daar stoorde ze zich vreselijk aan.
      Daarbij kon ze alles zelf, vond ze. Het likken aan de melkkan was haar manier om ‘zie je wel?’ te zeggen.☻

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s