Snellezen?

Wandelend langs boekenplanken in de bibliotheek blijf ik hier en daar een poosje staan. Een pakkende titel of aantrekkelijke schrijver doen me bladeren.
Het wordt anders.
Ik pak het betreffende boek, kijk er even naar en zet het terug. Ik heb het uit..
Toekomstmuziek? Wie weet.
-Dankzij terahertz-straling hoeven we in de toekomst een boek niet langer open te slaan om het te kunnen lezen.
Wetenschappers van het Massachusetts Institute of Technology hebben een systeem ontwikkeld dat in de toekomst gesloten boeken kan lezen. Het systeem – een prototype – komt nu nog niet verder dan een boek van negen pagina’s, maar daar komt naar verwachting spoedig verandering in.– Zie      
gesloten-boek-lezen/
Hopelijk komen we voorlopig niet verder dan die negen pagina’s. Anders kunnen bibliotheken en boekwinkels wel opdoeken en waar moeten we dan naar toe voor een nieuw boek?
Advertenties

Verliefde buurman 10

Ik kon niet geloven dat zoiets achterlijks mij zou overkomen. Een knettergek wijf achter me aan en een stompzinnige buurman de wacht aanzeggen, niet alledaags.

‘Dat móét toeval zijn, hoe wil je dat aan elkaar linken,’ aldus Willem.
‘Dat weet je nooit. Hoe is zijn volledige naam?’ Driftig bladerde Olga in haar boekje. ‘Nee, niet te vinden, moment,’ ze zocht in haar contacten, vond ook daar niets. ‘Niettemin denk ik dat je de kinderen weg moet sturen, alleen al voor Len. Wie weet is er toch een connectie.’
‘Enne, wat doe ik als ze weer in mijn buurt rondhangt? De hersens inlaan? Dan is ze een poosje van de straat,’ verzuchtte ik. Ik kon niet geloven dat zoiets achterlijks mij zou overkomen. Een knettergek wijf achter me aan en een stompzinnige buurman de wacht aanzeggen, niet alledaags.
‘Je mag niet veel doen,’ gaf Olga toe. ‘De straat is vrij, je kunt haar het beste zien te ontlopen en mocht ze je aanspreken, nergens op ingaan. Eventueel zeg je dat je de politie belt.’
‘Dat is te weinig. Bel mij in dat geval, ik zal haar wel eens een smeerlap laten zien. Kinderen haten, hoe durft ze!’ Willem reageerde zo fel dat we in de lach schoten.
We spraken wat heen en weer, maakten afspraken met moeder -die in alle staten was-  en verdeelden de taken.
Maar mijn gedachten tolden. Willems felheid stak me aan en ik werd kwaad. Heel kwaad. Ik besloot zelf het initiatief te nemen.
‘Olga, bij welke hulpverleningsdienst zit die Len eigenlijk? Riagg?’
‘Nee, het is een nieuwe tak daarvan, het Therapeu…. wacht even Martje, wat ben je van plan?’ Haar ogen stonden waakzaam. ‘Pas op meid, je zit in de rotzooi voor je het weet en wat help je de kinderen daarmee?’ Staalhard keek ik terug. ‘Ben ik zo dom? En wat zou jij doen?’
Willem zweeg, zich van Olga naar mij wendend en terug. Wat zou hij denken, schoot er door mijn hoofd.
‘Dus?’ Dwingend stelde ik de vraag.
Als antwoord schreef ze de informatie op een blaadje, scheurde het uit en gaf het me.

© Bertie

Wordt vervolgd.
Klik op ‘vervolgverhaal’ om alle afleveringen te lezen.
===========================================