Winnen en vergeten.

Een mailtje met de ronkende titel:
Van harte gefeliciteerd! Uw gedicht staat in de prachtige bundel…’
Nu moest ik even knipperen. Welk gedicht dan?
Na het openen herinnerde ik het me, het ging om gedichten over je woon- of geboorteplaats.
Het klinkt aanstellerig maar ik wist het werkelijk niet meer, ik schrijf altijd dingetjes, het bureau ligt bedolven onder zoveel papiertjes met zinnen, titels, invallen, probeersels en andere prullaria  dat er een schep naast de stoel staat om de laptop uit te graven.
Met cryptogrammen had ik het ook eens, kwam er een brief binnen van een wildvreemde krant. Ik nam aan dat het reclame was. Man, die een nieuwsgierige aard had, pakte hem van de oudpapierstapel, scheurde de envelop open en trok wit weg:
‘Wou je zomaar vijftig gulden weggooien??‘ Was het een prijs voor een vergeten Kerstpuzzel.  Tja, dat kan iedereen toch gebeuren?
Enfin. Stadsgedichten.
Nu nog wachten wie van de geplaatsten de hoofdprijs heeft. Dat horen we pas 3 september, met dit logje heb ik in ieder geval een geheugensteuntje.

Moe’s ergernis, vroeger: ‘ jij zou je gat nog vergeten nog als het niet vastzat.’  Dat was nou ook weer overdreven.

14 gedachten over “Winnen en vergeten.

  1. O, maar dit begrijp ik best! Vaak zit er een lange tijd tussen en dan vergeet je dat gewoon!
    En over vergeten gesproken….. ik ben tegenwoordig echt alles kwijt, zodra ik iets neerleg ben is het kwijt!

    Like

      • Heel lastig…… en blijkbaar vergeet ik ook wat ik schrijven wil…… ik maakte er een zin van die ik zelf een gruwel vind…… “is het kwijt” ….. dat het moeten zijn “is het weg” of is het spoorloos”. Ik weet nog dat ik dacht dat veel mensen tegenwoordig zeggen/schrijven “Het is kwijt” en dat ik dat zo raar vind….. tot mijn verbazing blijk ik het nu zelf gedaan te hebben hahaha,

        Liked by 1 persoon

  2. Dat was Rob niet hoor, met die kadobonnen; dat was ik. Ik help je ze op te maken. Rob zou al je memootjes, kladbrieven, probeersels, purllaria en verhalen catalogiseren en naar het Letterkundig Museum brengen. Zo was het!

    Liked by 1 persoon

  3. Bij het inzenden van zaken als deze vergeet ik nooit wie, wat of waar. Dat scheelt veel als er weer eens een waardebon binnen rolt. Begon al toen ik als jong jochie een slogan verzon voor het toenmalige HO-treinenmerk Fleischmann. Een doos vol rails was mijn prijs. Mijn ouders waren nauwelijks trots. Die zagen alleen dat de kamer straks vol zou liggen met die rails…..

    Like

    • Ocharme, bijna de blijdschap verpest .
      Ik ben nog steeds wat mijn ouders zeiden: die doos zonder deksel. Zonder de betekenis die er nu aan kleeft, uiteraard..

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.