verhaaltje

We kochten een supertelevisie

_dwarse tv NEE
Hij herkent mijn stem.
‘Op één graag,’ verzocht ik beleefd want tegenover een televiesietoestel hoor je je fatsoen te bewaren.
‘Waarom, dat is toch niks…’
‘Voor mij wel, ik wil het Journaal zien’.
‘Pffft, flut is het, allemaal voorgekookte items, dat je daarnaar kijkt.’
Verdorie, een dwarse tv.
‘Doe alsjeblieft wat je gevraagd wordt,’ drong ik aan.
‘En als ik het niet doe?’ drensde hij.
‘Dan schiet ik je aan barrels,’
‘Hahaha…’
Ik nam mijn revolver uit de breimand en schoot een scherf van zijn bovenkant.
Au…’
‘Nou?’

Het Journaal begon.
Nu kent hij ook zijn plaats.

versje

Jeugdverdriet en zo werd je groot

_
Een stok, een stok, met een geruite rok
te ruime bloes
verplicht door Moes
en degelijke schoenen.
Ik huil, ik huil, de longen uit mijn lijf
zo raar te gaan
voor lul te staan
geen kans zelfs om te zoenen?
Een zus, mijn zus, zij troostte me met liefde
‘jij blijft niet dun
je krijgt je fun’
ze schiep me visioenen
en plots, ineens,
werd ik een vrouw
nog ietwat schouw
maar leerde mijn fatsoenen.

© Bertie
Vierdaagse

Vierdaagse


Geen kletspraat deze keer, voor degenen die er aan meedoen heb ik respect.
Niks talent voor profsport met  trainingsfaciliteiten, geen andere verdiensten dan een kruisje en het voldane gevoel: ik heb het hem (weer) gelapt.
In Cuijk zagen we elk jaar verschillende mensen doorkomen die eigenlijk òp waren maar door muziek en applaus voldoende heropbloeiden  om rechtop verder te marcheren.
De ponton over voor de laatste etappe, Mook, Molenhoek, Malden, Nijmegen. Dat besef deed wonderen.
Voor een bosje gladiolen en een paar uur bewondering.
Het zal iets doen voor iemands zelfrespect. Kan niet anders.

foto

Wat we zagen

Skyline↓ van de druivenklimop. Vaak sta ik er vanuit de achterdeur naar te turen en geniet, kijker op zijn scherpst.

Een zijtak↓ van de klimop. Zoals U ziet wordt het silhouet onderbroken door een paar hoge stokreuzen. Wie, vroegen een paar mensen zich af, heeft dit goedgekeurd en nog wel zonder inspraak? Zonde dat de situatie verandert, het was toch goed zoals het was??
Tja.

Opvallendste bezienswaardigheid↓ in Burgers’ Zoo. Trok weinig bekijks, blijkbaar het protesteren niet waard.

vakantie

Elastieken dagen

Ze werden gerekt tot vanmiddag, langer was niet mogelijk.
Afwijken van tijdsplanning is een groot voordeel van het gepensioneerd zijn, ik kan de AOW-tijd iedereen aanbevelen; tenminste, iedereen van wie de leeftijd toch al in de pensioenpapieren loopt.

Een van de dagen brachten we door in Arnhems Burgers Zoo, een dag met veel bezoekers waaronder een groot aantal ouderen plus kinderen. Opa’s en oma’s, veronderstel ik. Het omhoog en omlaag lopen  viel ze niet allemaal mee, up-tempo was er niet bij. Het is ook tamelijk vermoeiend en de complete route is lang.
Gelukkig waren wij met een groepje. Het scheelt enorm als je veel te praten en -vooral- te lachen hebt. Dat is nu eenmaal in het hele leven zo.
Verder heb ik niets bijzonders te vertellen.
Morgen loop ik alle post na. Dat is niet veel en verwondert me; vakantie heerst, neem ik aan.
ps
Mooi buitenzitweer op komst, was vanavond al te merken. Wijntje was heerlijk.

onweer

Boos weer


‘Het onweert…’ kwam ik binnenvliegen.
Echtgenoot keek op; ‘het is nog ver.’
‘Weet ik wel,  toch is het eng.’ Ik rilde.
‘Wat dondert het,’  probeerde hij. Ik kon er niet om lachen.
Nerveus liep ik de trap op naar een bovenraam, mijns ondanks gefascineerd door de aparte lichtval die onweersbuien met zich meebrengen.
Rrrrrrommmmm klonk het, plotseling vlakbij;  geschrokken rende ik weer naar beneden.
Naar de serre, stil blijven zitten is niet weggelegd voor een bangerd.
Een dikke wolk barstte open. Hoog-opspattende druppels, regennevels die van dak naar dak joegen deden me de camera grijpen maar door  een keiharde knal  trilden mijn handen teveel en opnieuw vluchtte ik, ditmaal naar de veilige huiskamer waar ik mijn man wist.
Mijn trooster,  held, veilige haven, mijn superman.
Die stoïcijns voor de  televisie bleef zitten.