Geen ambities hebben


..was handig. Niets te verdedigen en zo. Goedkoop eigenlijk.
Maar trof ik iemand met een vastomlijnd doel in het leven dan bewonderde ik dat.
Het leek me een groot gemak ergens van overtuigd te zijn, zodanig dat het een streefdoel werd.  Beroep, kunst, hobby, wat dan ook. Je hoefde niet te zoeken.
Deze mensen (dag-)droomden niet in het vage, wachtten niet op witte paarden-prinsen of volmaakte echtgenotes. Ze wisten wat ze wilden. Tenminste, zo zag ik dat. Dan roerde er iets in me, niet wild maar duidelijk. Een beetje hunker. Misschien een vorm van jaloezie: zij wel.
Zelf had ik een schimmig beeld van de toekomst; ik zou wel zien, er gebeurde vast wel iets. Ooit, ergens.
En ja, er overkwam me van alles en jaloezie kwam er niet meer aan te pas, geen tijd.
Dromen werden al of niet werkelijkheid.
Cliché: het valt soms mee, soms tegen. Voor wie niet?
Zo gaat dat.
En ambities heb ik nog steeds niet.
Advertenties