Tranentrekker

Mam redt het niet.


‘Màààm…’
‘Jaja, schreeuw niet zo…’ Haastig schenkt ze haar puberdochter een glas cola in. ‘Alsjeblieft!’
Ze keert zich weer naar de jongen. ‘Kijk, deze letter achter deze, en dan..’
‘Màààm,’  snerpt het.
Ze kijkt op, ziet het meisjesgezicht, uitdagend. Feilloos wetend wat haar moeders zwakte is. ‘Ik wil de echte cocacola…’
De  jongen legt onverstoorbaar de ene letter na de andere.  Gewend aan zijn tobberige mamma.
‘Màààm..’
Ze  zucht.  Geen echtgenoot, geen geld.
Slingerend tussen plichtsgevoel, onkunde en liefde probeert ze  wat van de opvoeding te maken.
Tot ze breekt.

‘Wie bent U?’ vraagt ze de jongelui die aan haar bed staan.
‘Mamma…’  Het meisje huilt. De jongen staart zwijgend.

Zere rug


Nog steeds wakker. Niet klaar-, ik zou graag slapen.

Ik durf niet naar bed.
Al 2 ochtenden was opstaan een bezoeking en ik heb schrik voor de derde. Omrollen, opduwen, oprijzen, vloeken en eindelijk rechtop staan. Ik geef het je te doen.
Spijtig dat ik het staande slapen niet bijgespijkerd heb, nu kukel ik straks vanzelf om.
Het is zaak tijdig positie in te nemen voor bed of bank. Dat deed ik. En nu? Toch maar achterover laten vallen? Of juist voorover?
Tabletje geeft geen uitkomst, stom ding.
Het snapt niks van alles wat ik schrijf, laat staan van mijn rug.
En ik dacht nog wel dat Windows zorg droeg voor ledenproblemer.
Maar goed, hier sta ik, ik kan niet anders…..