Nog even….

… over het Liefde na de dood-verhaaltje.
Een paar mensen namen dit serieus en mailden met enkele vragen, waaronder het bekende ‘men legt altijd iets van zichzelf in wat men schrijft’, waar we het in de reacties al over hadden.  (M.i. gaat dit op op voor iedereen die creatief bezig is, of het nu met schrijven, beeldhouwen, schilderen, handwerken, kleding ontwerpen of wat dan ook is. Zelfs een kinderkrabbel vertelt iets).

Terug naar het verhaaltje, een miniem stukje tekst bestaande uit pure verzinsels, de  aandacht amper waard maar bij deze:
er is geen sprake van frustratie
ik was niet onaantrekkelijker dan het gemiddelde meisje
mijn echtgenoot was geen saaie man laat staan dat ik kregel van hem werd
hij overleed niet op zijn vijfendertigste
ik had geen morbide gedachten toen hij, veel later, werkelijk overleed, ook verheerlijkten we hem niet meer dan in liefdevolle herinneringen.

That’s all, folks.
Advertenties

10 gedachtes over “Nog even….

  1. Dat begreep ik hoor, wat mij betreft: geen zorgen…

    ik kijk graag naar allerlei Discovery-Nat.Geo.-achtige docuzenders, en evengoed graag naar fantasy a la Game of Thrones. Zonder creatieve geesten zou de laatste serie nooit gemaakt zijn 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Deze uitleg moet niet nodig zijn, lieve help….de oeuvres van Stephen King, E.A.Poe, H.P.Lovecraft, Bram Stoker….ze zouden drie maal groter worden door het verklarende notenapparaat dat ernaast moest verschijnen. En ik zou het niet lezen 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Bedankt voor support; een uitleg is onzinnig en ik zal het nooit meer doen.
    Ik sluit dit af met een voorbeeldje.

    Jaren geleden, bij een van de eerste schrijfclubjes, zond ik een nogal triest verhaal in, over de dood van een kind. Ondanks mijn poging de treurnis zo subtiel mogelijk te verwoorden, kwamen er, net als nu, een paar privé-mailtjes binnen met vragen of dit eigen ervaring was; één lezeres stuurde zelfs een lieve kaart waarop een medelevende en begripvolle tekst en brandende kaars. Ze konden niet geloven dat ik maar wat verzon.
    Ik was er mee an; als mensen op deze manier reageren is het verkeerd geschreven.
    Natuurlijk legde ik meteen uit dat het een verzinsel was en verontschuldigde me.
    Daarna zocht ik een andere club.

    Liked by 2 people

  4. Dat het een verzinsel was vond ik eigenlijk wel duidelijk!
    Iets van jezelf in een verhaal? Ik denk dat elke schrijver wel ideeën haalt uit herinneringen, iemand die je tegen kwam, iets wat ooit op school gebeurde, een persoon die lijkt op iemand die je kende of wat dan ook en dan kan dat natuurlijk ook iets van jezelf zijn, maar misschien ook juist het tegenovergestelde…..als ik als kind verlegen was wil ik misschien juist schrijven over een brutaal kind! Dagdromen kunnen ook een bron zijn, zo kanoveral iets van jezelf zitten, ook onbewust, maar……. in verhalen van anderen herken ik mijzelf vaak ook of mensen die ik ken, situaties die mij bekend voorkomen….. dus zelfs na geheugenverlies zou er volgens mij nog iets van jezelf inzitten, maar dan uiteraard volkomen onbewust

    Liked by 1 persoon

  5. Sorry Bertie, ik ben nogal schrikkerig, geloof ik. Ik weet wel dat het maar een verhaaltje was, dat ik niet letterlijk alles zo moest opvatten, maar … een beetje luguber was het voor mij; dat kan toch? Ik ben een beetje een held op sokken. Het is niet anders. Schrijf jij maar lekker wat je wilt schrijven, hoor!

    Liked by 1 persoon

  6. Thérèse, jij mag het vinden wat je wilt hoor, met commentaar en al. Graag zelfs.
    Wat ik bedoelde zijn een paar mailtjes (van bekenden nog wel!) die er meer achter zochten.
    En dat is er niet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s