Nog even….

… over het Liefde na de dood-verhaaltje.
Een paar mensen namen dit serieus en mailden met enkele vragen, waaronder het bekende ‘men legt altijd iets van zichzelf in wat men schrijft’, waar we het in de reacties al over hadden.  (M.i. gaat dit op op voor iedereen die creatief bezig is, of het nu met schrijven, beeldhouwen, schilderen, handwerken, kleding ontwerpen of wat dan ook is. Zelfs een kinderkrabbel vertelt iets).

Terug naar het verhaaltje, een miniem stukje tekst bestaande uit pure verzinsels, de  aandacht amper waard maar bij deze:
er is geen sprake van frustratie
ik was niet onaantrekkelijker dan het gemiddelde meisje
mijn echtgenoot was geen saaie man laat staan dat ik kregel van hem werd
hij overleed niet op zijn vijfendertigste
ik had geen morbide gedachten toen hij, veel later, werkelijk overleed, ook verheerlijkten we hem niet meer dan in liefdevolle herinneringen.

That’s all, folks.