Die eerste zon


De afgelopen dagen deden me denken aan een vroegere bruiningssessie. In de  allereerste voorjaarszon.
Na vorst- en sneeuwellende was het een sein om mooi te worden (we waren nog erg jong) en ik zette een stoel in het achtertuintje, gezicht naar het zuiden geheven en handen in de zakken want zo warm was het nu ook weer niet.
Buurvrouw kwam naast me zitten. Zo genoten we samen.
Er passeerde een wolk, een kleintje. Daarna een grotere. We vloekten zachtjes  maar versaagden niet. De warmte erna voelde dubbellekker warm.
Een enorme donkergrijze dreef voorbij , langzaam-langzaam, halt houdend in ons warmteveld maar we hielden stand, vesten dichtgeknoopt tot aan de kin.
Bij de volgende zonsverduistering gaven we het op.
Morgen beter, zeiden we tegen elkaar.

Echtgenoot hoorde me in bed klappertanden en deed het licht aan.
‘Je bent vuurrood, ben je ziek?’
‘Zonnebrandje…’

23 gedachten over “Die eerste zon

  1. Ik deed dat eigenlijk vroeger niet…… nu soms wel, maar als het te koud is (of te warm) vlucht ik snel naar binnen….. ik doe het omdat ik het heerlijk vind om de zon op mijn gezicht te voelen.

    Like

  2. Weet je, de jongeren doen dat nog steeds: gisteren reden we naar een schoonzus, naast hen woont hun zoon met gezin. Schoondochter zat buiten in de zon (brrrr) en kwam nieuwsgierig kijken wie er op bezoek kwam. We kwamen niet voor haar, dus hup…de zon weer in..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.