Bidden en zo


Voor me ligt een ringbanduitgave van de bibliotheek,
‘Katholieke herinneringen en gewoontes van vroeger.’
Man en ik hebben het RK geloof jaren geleden al aan de kant geschoven maar hier bladerde ik even in, misschien vond ik een aardige herinnering.
Het viel tegen.
Alleen het wijwaterbakje deed me plezier. Dat was vooral een vermakelijk voorwerp; we doopten er de vingers in en maakten een gewijd kruisteken bij het naar bed gaan maar het leuke eraan waren de nachten waarin het onweerde en wij allemaal het bed uitgesleurd werden. Dan liep moeder door het huis, palmtak soppend in de wijwater en zegenend sproeide ze ons onder, almaar prevelend.
Zelf was ik te klein maar de oudere broer en zussen bestierven het dan van het ingehouden lachen tijdens dit evenement want zo voelde het voor ons, jongsten.
Daarna kwam het bidden aan bod, voor het eten, na het eten, het Angelus voor het warm eten (ken ik nog uit mijn hoofd), op school,en dan was er nog de rozenkrans, vreselijk, en je moest in de meimaand nog naar het lof; als ik als kind iets haatte, was het de kerkgang. Waarschijnlijk vonden veel anderen het ook niets, de kerken liepen niet voor niets leeg.
Aan de biechtstoel werd een artikeltje gewijd. Een klasgenootje stelde eens voor een slokje bleekwater te drinken, daar werd de ziel ook schoon van. Toen stuurde de zuster haar de klas uit.

De rest heb ik niet meer gelezen. Niks aardigheid; bidden, je netjes gedragen, bidden, gehoorzamen en nog meer bidden was de boodschap en daarna mocht je –misschien- plezier hebben. Als je braaf geweest was, tenminste.
Het waren trouwens niet alleen de diverse geloven die mensen in ‘fatsoenlijke’ richtingen stuurden, het was ook de tijdgeest die  betuttelde en de religies -hand in hand met de politiek – profiteerden daar van.
Toen we ouder werden begrepen we de opstandigheid van onze moeder, ze keek allang niet meer op tegen notabelen, de clerus en kloosterlingen.
Op haar laatste ziekbed hoefde ze niet bediend te worden, ‘die flauwe kul,’ zei ze, ‘onze lieve heer laat me zo ook wel binnen’.
En gelijk had ze.

Advertenties

11 gedachten over “Bidden en zo

    • Misschien. De andere kerken in ons dorp leken me kil vergeleken bij de onze. Katholieke kerken zijn in ieder geval bijzonder, vooral de grote met hun gebrandschilderde ramen en gewijde stilte. Bezoek een kathedraal, je voelt bijna de pracht.
      Voor veel mensen was de routine belangrijk, je kon ze horen zeggen: als ik niet naar de kerk ben geweest heb ik geen echte zondag.
      Sommige kinderen gedijden bij de ritmiek van gebedjes en litaniën, voelden zich beschermd.
      Het enige wat ik als kind mooi vond waren de Marialiedjes, er zaten juweeltjes tussen.
      En later las ik graag parabels.
      Maar ook: ‘wonderen verrichten’ mocht ik geen ‘toveren’ noemen en niemand legde dat uit. 😉
      Neemt niet weg dat veel mensen zich getroost voelen door een geloof. Misschien lezen die alleen hun kerkboek.

      Like

  1. Als ik een lelijk woord zei dreigde mijn moeder mijn mond met zeep te wassen, maar is er nooit van gekomen.
    De tijden veranderen, mensen zijn meer gelijk geworden en red zichzelf wel. Hans

    Like

  2. Misschien is het wel jammer dat alle rituelen zoals wijwater-sprenkelen zijn afgeschaft….. (Tenminste, in mijn familie komt het een eeuw of 3 niet voor ;-})

    Mij lijkt het psychologisch-heilzaam als je “iets kunt DOEN” bij dreigend gevaar, al is het “maar” een ritueel… (Zie bijv dit artikel… http://www.businessinsider.com/a-neuroscience-researcher-reveals-4-rituals-that-will-make-you-a-happier-person-2015-9?IR=T )

    Maarja, de wetenschap en de protestanten: alles moet met het wij- eh badwater weggegooid worden.. ;-/

    Like

    • Interessant wel maar het is niet nieuw, waarschijnlijk wisten de kerkleiders dit al heel lang.Trouwens, schietgebedjes bidden we nog steeds 😉
      Maar de katholieken hadden zovéél rituelen, waarvan er verschillende (in mijn ogen) potsierlijk zijn. De communie bijvoorbeeld, deed mij al vroeg denken aan een afgeleide van menseneterij. https://nl.wikipedia.org/wiki/Heilige_Communie
      Gebedjes die aflaat beloofden. https://nl.wikipedia.org/wiki/Aflaat
      Maria de moedermaagd met een brave Jozef als kostwinner. Het celibaat.
      Verplichte schoolmissen, rozenkransen, litaniën, katechismus…
      Het enige wat me zinnig voorkwam, nog steeds, is de vasten. Als periode van bezinning en afstand nemen, een soort retraite.

      Like

  3. Als niet-katholiek ben ik het weiwatergebruik niet gewend, maar bidden voor en danken na het eten wel…. geleidelijk aan werd het ook door mijn ouders steeds vaker vergeten en uiteindelijk zijn we er mee gestopt. Het zondags naar de kerk werd ook steeds minder, ik ging wel naar de zondagsschool tot mijn 12de. Biechten hadden wij gelukkig niet…. het Nederlands Hervormd-geloof was toch wat simpeler. Ook de kerken zijn simpeler, bij ons geen mooie beelden, dat vind ik toch wel jammer! Ons geloof was niet erg streng en mijn ouders waren er niet fanatiek in, dus ik heb het geloof niet als een last ervaren.
    Ik doe niet veel met mijn geloof, maar echt loslaten kan ik het ook ook niet…. soms weet ik zelf niet of ik gelovig ben…. maar ik weet zeker dat ik niet ongelovig ben.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.