Nog een keer storm


Iedereen begrijpt de uitdrukking ‘stilte voor de storm’. Een spannend gegeven.

Maar vlak de stilte erna niet uit.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van natuurkracht en -geweld, geniet er van en betreur het dat extremen in ons klimaat haast niet meer voorkomen.

Maar after the windball de tuin in te lopen en een vredig sfeertje te ondergaan is een aangename tegenpool;  planten heropbinden en dooie bloemen weggooien of de verwaaide dakmos-pollen bijeenvegen geeft een gevoel van voldoening. Storm heeft opruiming gehouden, zoiets.
Morgenochtend ga ik meteen met bezem en kliko aan de gang tenzij Storm nog even doorwaait. In dat geval hoop ik dat hij tot de bodem gaat en meteen alle onkruiden ontwortelt. Mooi zijn ze soms wel maar opdringerig ook.
Laat ze maar liever waaien.

Advertenties

Wind wordt Storm

De wind trekt aan. Hij blaast en jaagt en vergroot zichzelf tot een superego en heet dan Storm.
Vluchtig kijkt hij rond in ons achtertuintje, ziet slechts een paar bejaarde bloemen.
Hier en daar blaast hij met een lauw gebaar een stokroos de kop af, jaagt een Spaans Margrietje de vijver in en begeeft zich  tenslotte, onbevredigd, naar de kust.
Daar hoort hij thuis.
Ahh, golven en krachten die hij onbeheerst kan sturen, great! Helemaal wous  stuwt hij het water op, laat  kades en stranden overspoelen, kwijlt bij de vuurtorens. Hij geniet!
Dan, na een paar uitgelaten dagen, houdt Storm zich in, noodgedwongen. Ook aan hem gaan de jaren niet zonder gebreken voorbij.
Langzaam trekt hij zich terug, de windvlagen strak regisserend naar het einde tot hij zich, tevreden maar uitgeteld,  ter ruste legt in de cloud.  Fade away…..