vogels

Kauwen

kauwenopmolen 001

Deze foto is van beginjaren 2000 en niet scherper te stellen. Niettemin zie je de vogels  wieken en kap bezetten.

Het zijn grappige vogels die lopen op een manier die aan een parade doen denken, dapper en zelfbewust, hun zwarte petjes fier op de kop.

In de loop van de jaren kreeg ik een hekel aan ze, een klein beetje hoor, maar toch.  Ze zijn zo nadrukkelijk aanwezig; vreten de mezenbollen en pindasnoeren op, duiken met hun grote lijven in vogelhuisjes en steken ook de kleinste broodkorstjes aan hun snavel, drie of vier stuks of meer.  Ze jagen de kleinere soorten niet direct weg, die gaan vanzelf wel aan de kant en dat moet je letterlijk nemen: kauwen nemen de tuin in beslag en de vinken, mussen, mezen en meer  zitten langs de rand. Merels trekken zich minder van ze aan, die hebben het te druk met hun eigen hiërarchie. Ze negeren zelfs de kat.
–   kauw

Kauwen zijn, voor zover ik weet, nog steeds beschermd. Daardoor kun je ze herhaaldelijk zien als op de foto, beluisteren in en rondom de kerktoren of in de boom naast een populaire frietkraam waar ze een hels lawaai maken. In de schoorstenen van ons blok huizen ze ook, afwisselend opvoedend en ruziemakend.  Volgens mij zitten ze te ouwenelen als een paar ouderwetse huisvrouwen, zo klinkt het.
En ze zijn slim.
Jaren geleden schoot een kennis op ze, stiekem. Nog steeds hoeft hij maar met zijn geweer naar buiten te gaan en ze verdwijnen in stilte. Ze brieven het door of het werd een kauwenlegende of godweethoe vogelgeheugens werken. Misschien kennen ze een soort kauwenapple, wat weten wij daarvan.
Al met al hebben ze charme. Brutale charme maar ja, het zijn dan ook kraaien en die zijn nooit bescheiden.
Op  Kauw  staat meer informatie.